UWAGA MA WAGĘ
ODCINEK 2
Uważność dla smakoszy czyli jak zostać mistrzem zen…
z rodzynką w gębie
Wyobraź sobie scenę: siedzisz poważnie jak mnich na szczycie góry, w tle śpiewają ptaki,
a Ty… trzymasz rodzynkę. Jedną. Samotną. Lekko pomarszczoną.
I to jest moment, w którym zaczyna się Twoja wielka przygoda z uważnością.
Tak, dobrze czytasz. Nie potrzebujesz Himalajów. Wystarczy kuchnia, krzesło i coś do
przeżucia.
Ćwiczenie nr 1: Rodzynka oświecenia
Weź rodzynkę. NIE zjadaj jej od razu jak cywilizowany człowiek. To nie jest ten moment.
1. Popatrz na nią, jakby była artefaktem z kosmosu.
Serio. Zwróć uwagę na jej fakturę. Czy wygląda jak miniaturowy mózg?
(Spoiler: tak, trochę wygląda.)
2. Powąchaj ją.
Czy pachnie jak dzieciństwo? Jak babcine ciasto? A może jak „no… rodzynka”?
3. Dotknij jej.
Jakie to uczucie? Lepkie? Sprężyste? Trochę jak stres przed deadlinem?
4. Włóż ją do ust… ale nie gryź.
Pozwól jej tam poleżeć jak gość, który nie wie, czy już wyjść z imprezy.
5. Dopiero teraz – powoli – ugryź.
Gratulacje. Właśnie zrobiłeś coś, czego Twój mózg NIE OGARNIA na co dzień.
A co na to neurobiologia?
Kiedy jesz jak zwykle (czyli: scroll + kęs + scroll + kęs + „gdzie się podziała czekolada?”),
Twój mózg działa w trybie autopilota.
Ale kiedy robisz coś tak absurdalnie powoli jak analizowanie rodzynki:
 aktywuje się kora przedczołowa (czyli ta część mózgu od „hej, ogarniam życie”),
 wycisza się ciało migdałowate (czyli „PANIKA, STRES, DRAMAT!”),
 a układ nagrody mówi: „wow, jedzenie może być… doświadczeniem?!”

Czyli w skrócie: robisz slow-motion dla mózgu i on to uwielbia.
Ćwiczenie nr 2: Czekoladowa ceremonia (dla ambitnych)
Teraz wchodzimy na wyższy poziom wtajemniczenia: kostka czekolady.
Nie byle jakiej. Takiej, którą lubisz. (To ważne, nie karz się gorzką 99% tylko dlatego, że „tak
trzeba”).
1. Połóż kostkę na dłoni i patrz na nią, jakby była dziełem sztuki.
Bo jest. Ktoś ją zaprojektował. Serio.
2. Zwróć uwagę na zapach.
Czy to aromat luksusu? Czy „zjem całą tabliczkę w 3 minuty”?
3. Włóż do ust… i poczekaj.
NIE GRYŹ. Tak, to trudne. Wiem.
4. Zauważ moment, kiedy zaczyna się rozpuszczać.
To jest ten moment, w którym życie ma sens.
Co się wtedy dzieje w głowie?
Twój mózg mówi:
„Halo, halo, ktoś tu nie je w trybie chaosu? Co się dzieje?!”
I zaczyna się magia:
 więcej dopaminy z mniejszej ilości jedzenia,
 większa satysfakcja,
 mniejsza potrzeba zjedzenia całej tabliczki „bo już zacząłem”.
Czyli: mniej, ale lepiej. Trochę jak z wakacjami i… no, wieloma innymi rzeczami.

Ćwiczenie nr 3: Spacer jak kosmita
Wyjdź na spacer. Ale tym razem:
 zauważ, jak stawiasz stopy,
 poczuj wiatr,
 usłysz dźwięki (tak, nawet ten ktoś z wiertarką – to też życie).
Wyobraź sobie, że jesteś turystą na planecie Ziemia i wszystko widzisz pierwszy raz.
„Ooo, drzewo. Fascynujące.”

Po co to wszystko?

Bo większość czasu działamy jak:
„klik – reakcja – stres – przekąska – telefon – gdzie ja jestem?”
Uważność to taki mentalny przycisk „pauza”.
Nie robi z Ciebie mnicha (chyba że bardzo chcesz).
Ale sprawia, że:
 mniej się spinasz,
 bardziej czujesz,
 i czasem… jedna rodzynka wystarcza.
(No dobra, prawie wystarcza.)

Na koniec: szybki test
Jeśli po tym tekście:
 masz ochotę zjeść rodzynkę w dziwny, powolny sposób
 albo patrzysz na czekoladę jak na filozoficzne doświadczenie
 albo choć raz pomyślałeś „kurde, to ma sens”
to znaczy, że właśnie zrobiłeś pierwszy krok do uważności.
I to bez wyjeżdżania w Himalaje.
Gratulacje. Twój mózg jest lekko zaskoczony – i bardzo zadowolony.

Tego Ci życzę czyli pięknego doświadczania Tu i Teraz
Z pozdrowieniami
Twoja uważna na Ciebie – ASG